Runtalks: The Comeback Marathon

”Hardlopen geeft mij de rust, iets wat ik alleen kan controleren en je kan ook niet net alsof doen, want dan kom je jezelf gewoon tegen”

Als er iemand is die laat zien dat veerkracht en vastberadenheid je verder kunnen brengen dan welk schema dan ook, dan is het Elke wel. Wie haar kent, weet: Elke traint vol passie, lacht hard, en duikt minstens zo fanatiek in alles wat met hardlopen te maken heeft, van schoenen tot schema’s. En als onderdeel van het social team van The Athlete Club helpt ze onze community elke dag een beetje groter én leuker te maken.

Haar sportieve reis kreeg vorig jaar een onverwachte wending. Terwijl ze in topvorm werkte richting de marathon van Amsterdam, kwam er plots nieuws dat alles stilzette: er bleek een gaatje in haar hart te zitten. Een operatie volgde, en daarmee een periode vol onzekerheid, angst en opnieuw moeten vertrouwen op haar lichaam.

In deze RunTalks vertelt ze openhartig over dat proces: van de klap van het telefoontje tot de tranen tijdens haar eerste rustige meters na de operatie. Over herstel, vertrouwen herwinnen en de kracht van een community die je draagt wanneer het even niet vanzelf gaat. En natuurlijk over haar bijzondere missie richting de Marathon van Rotterdam, waar ze niet voor zichzelf alleen loopt, maar ook voor KiKa.
Een eerlijk, hoopgevend en inspirerend verhaal van een athlete die bewijst dat je soms eerst stilgezet moet worden om harder vooruit te kunnen. Veel leesplezier!

Voor de mensen die je nog niet kennen: wie is Elke als sporter en als persoon binnen The Athlete Club?

Ik woon sinds kort weer in Alkmaar, mijn geboortestad, waar ik met veel plezier woon. Als persoon en ook wel als sporter ben ik echt wel een energiebal. Ik ga altijd graag naar de training van TAC om 1, beter te worden in hardlopen, en 2, om sociaal met elkaar te kunnen zijn. Even lekker bijkletsen met mensen die hardlopen ook leuk vinden en natuurlijk hard trainen. Ik kan veel lol hebben, maar ik kan ook wel echt gefocused zijn op de training. Bovendien houd ik samen met Danielle de social media platformen bij van TAC en dat is ook erg leuk om te doen, omdat je nieuwe mensen leert kennen, maar ook het merk “The Athlete Club” naar buiten probeert te brengen.

“Ik vind het gewoon leuk om over hardlopen te nerden, alles over te weten, welke schoenen er zijn en voor welke trainingen…”

Sport heeft altijd een grote rol in jouw leven gespeeld, van topniveau voetbal in Amerika tot CrossFit, Hyrox en de marathon. Wat betekent sport voor jou persoonlijk?

Sport is altijd erg belangrijk voor mij geweest. Als ik een sport kies, dan wil ik er meestal ook 100% voor gaan. Nouja, wat ik ervoor kan geven natuurlijk. Ik werk ook gewoon en heb ook andere dingen, maar ik vind het sporten wel heel erg belangrijk in het leven, dus ik probeer dat dus ook wel veel te doen in de week. Hardlopen geeft mij de rust, iets wat ik alleen kan controleren en je kan ook niet net alsof doen, want dan kom je jezelf gewoon tegen. Je moet er echt voor trainen.
Ik vind het gewoon leuk om erover te nerden, alles over te weten, welke schoenen er zijn en voor welke trainingen die specifieke schoenen zijn, maar vooral het hardlopen zelf is leuk. Sommige mensen kunnen denken dat dat “too much” is, maar als ik er gelukkig van word, wat maakt het dan uit wat anderen denken?
Nu is mijn grote focus op het hardlopen, en het mooie aan hardlopen is dat er altijd ruimte voor verbetering is (eigenlijk met alle sporten), maar ik zie dat ook in mijn ontwikkeling als hardloper. Ik doe dit eigenlijk nog niet eens 1,5 jaar, dus ik heb nog veel te leren in de sport en dat maakt mij gewoon super enthousiast.

“Ik was helemaal klaar om de marathon van Amsterdam te rocken en daar ook een dikke PR neer te zetten, tot het ene belletje, het mocht niet meer...”

Je had je volledig voorbereid op de marathon van Amsterdam in oktober 2025, maar toen kwam er onverwacht nieuws... Kun je ons meenemen naar dat moment? Wat ging er door je heen?

Vorig jaar was echt een rollercoaster. In de zomer was ik echt super fit. Ik haalde een dikke PR op de 5km, de Dam tot Dam by Night en de Dam tot Dam loop de ochtend erna gingen eigenlijk zo soepel dat het bijna belachelijk was (in mijn ervaring). Ik was nog nooit zo fit als toen. Ik was helemaal klaar om de marathon van Amsterdam te rocken en daar ook een dikke PR neer te zetten, tot het ene belletje, het mocht niet meer…

Even terug in de tijd…. van de zomer had ik onderzoeken bij de cardioloog in Alkmaar om erfelijke hart- en vaatziektes uit te sluiten, alles was positief totdat er uiteindelijk toch wel wat uit kwam. Het was dan geen erfelijke ziekte, maar ik had een gaatje in mijn hart. Hoe dan? Ja, mee geboren en nooit ontdekt?! In principe zei de cardioloog dat het niet zo’n probleem was want ik leefde er al 35 jaar mee, ik heb al een marathon gelopen, ik ben fit, geen klachten, dus allemaal prima, maar hij moest toch even een tweede mening vragen bij het AMC in Amsterdam.

Ik dacht er niets van dus ik ging vrolijk verder met mijn leven en trainen voor de marathon. 2 dagen erna kreeg ik een belletje van dezelfde cardioloog. Er was een andere vibe, hij klonk bezorgd. Hij zei, “we weten niet hoe jij deze sport prestaties allemaal hebt kunnen leveren, maar sowieso moet jij nu even het gas terugnemen. Je mag de marathon niet lopen, je moet eigenlijk zo snel mogelijk geopereerd worden, want dat gaatje in je hart, is eigenlijk een enorm groot gat.”

Ik brak. Dit was echt 1,5 week voor de marathon dat ik dit hoorde, al die lange trainingen, lange uren en vooral de effort die ik erin gestopt had waren allemaal voor niets. Ik heb echt bijna de hele dag gehuild, sommige mensen snapten het niet, maar het is ook gewoon beetje moeilijk om uit te leggen aan mensen die niet in jouw situatie zitten. Ik was er echt wel een paar dagen kapot van, maar uiteindelijk moet je het ook accepteren, dankbaar zijn dat ze het hebben ontdekt en dat het gefixt kan worden.

Als levenslange sporter horen dat er iets met je hart is, moet impact hebben gehad. Wat was voor jou het moeilijkste in die periode?

Mentaal was het gewoon heel erg moeilijk. Je gaat echt iedere hartklopping voelen. Als je je een beetje moe voelt of duizelig of weet ik veel wat, dan ga je meteen in paniek modus. Ik mocht gelukkig nog wel hardlopen (maximaal 20km per keer omdat ik dus al fit was en ja dat is niet veel kilometers als je een marathoner bent haha), maar het hardlopen vond ik eigenlijk een beetje spannend worden. TAC en Michel hebben mij in deze periode heel erg geholpen en het was ook erg fijn om toch die dinsdagavond met mensen om mij heen te kunnen hardlopen, voor als het toch mis ging, dan waren zij er tenminste om mij te helpen. Eigenlijk belachelijk, maar zo ga je gewoon denken. Ik heb mijn zus een paar keer gebeld laat in de avond, omdat ik bang was dat ik de volgende dag niet meer wakker werd, omdat ik misschien toch te hard had hardgelopen. Ik heb het echt wel moeilijk gehad in die periode, veel slapeloze nachten en ik moest ook gewoon mijn leven leiden, werken, ook nog een huis kopen in deze chaos, en alle dingen die iedereen dagelijks gewoon moet doen. En ik moest vooral positief blijven denken.

“Ik denk dat ik de hele training vol met tranen was. Ik vond het zo eng, maar ik was tegelijkertijd ook zo trots op mezelf”

Op 5 januari werd je geopereerd aan je hart. Hoe voelde het moment dat je weer voorzichtig mocht beginnen met hardlopen?

Grappig genoeg had ik helemaal niet last van mijn hart, wat vele mensen dus dachten, maar deed mijn lies erg zeer. De operatie ging via de lies, dus die was opengesneden om daar naar binnen te komen om zo naar het hart het parapluutje te vervoeren om het gat te dekken. Ik kon de eerste 7 dagen erg moeilijk lopen, vooral traplopen, maar uiteindelijk ging dat wel weer. Ik weet de dag nog goed, donderdag 15 januari; Michel appte me en vroeg of ik die avond mee ging naar TAC om weer te gaan beginnen, konden we het samen weer rustig oppakken. Ik denk dat ik die hele training vol met tranen was. Ik vond het zo eng, maar ik was tegelijkertijd ook zo trots op mezelf. Het leek net of mijn lies heel erg aan het trekken was, dus het was gewoon een beetje spannend. Kleine stapjes die avond, en uiteindelijk kon ik alles weer normaal. Ik had nog erg last van de narcose de weken erna, ik werd er vooral duizelig en misselijk van, maar nu is het net alsof er niets gebeurd is, en dat is bizar, maar ik ben vooral erg opgelucht dat alles achter de rug is.

Je mag het eerste half jaar nog niet voluit sporten, maar jij gaat gewoon de marathon van Rotterdam lopen op 12 april. Wat maakt deze marathon voor jou zo bijzonder?

Ik heb uiteraard toestemming gevraagd aan de cardioloog, dus ik raad niet iedereen dit te doen, want het verschilt per persoon, maar ja, ik ga dus de marathon van Rotterdam lopen, op een lager tempo, omdat ik deze marathon heel graag wil lopen voor KiKa. Voordat alle chaos begon had ik al geld ingezameld voor KiKa, en ik vind het gewoon belangrijk om deze marathon te lopen voor dat, maar ook om mezelf te bewijzen dat het goed gaat met mij. Mijn doel was toen om deze marathon onder de 3:30 te lopen, maar dit doel moet ik even uitstellen, waarschijnlijk tot volgend jaar, we gaan het zien. Nu is het vooral belangrijk dat ik het kan uitlopen, dus de tijd maakt me niet zo heel veel uit.

“Ik ben blij dat mijn hart niet zoveel stress meer heeft en gewoon kan kloppen zoals dat normaal hoort.”

Hoe ziet jouw training er nu uit, nu je lichaam nog in herstel is? Moet je anders trainen of anders luisteren naar je lichaam dan voorheen?

Het advies dat aan mij was gegeven om niet voluit te gaan lopen, vooral in wedstrijden. Ik weet niet precies wat dat betekent, maar ik heb zelf besloten om niet boven de 170 te gaan zitten met mijn hartslag. Als ik daaronder blijf kan ik nog heel goed en controlerend lopen, dus vandaar. Nu doe ik 1 interval training per week, voorheen waren dat er 2 en 4 van mijn 5 loopjes zijn nu rustig. Eigenlijk best chill, want mijn hartslag wordt nu ook lager en ik herstel veel beter. Dat komt natuurlijk doordat mijn hart beter werkt en er niet zoveel druk meer op staat, maar ik plan het wat strategischer in allemaal in de week. Voor de rest heb ik geen limiet in hoeveel ik mag lopen per week, dus het is eigenlijk 80% weer normaal.

Wat heeft deze hele ervaring je geleerd over je lichaam, gezondheid en misschien ook over jezelf als persoon?

Ik ben vooral dankbaar. Ik ben blij dat mijn hart niet zoveel stress meer heeft en gewoon kan kloppen zoals dat normaal hoort. Ik ben ook wat meer gezondere keuzes aan het maken, vooral met eten en drinken. Ik at sowieso niet echt slecht, maar ik heb er nu echt wel een goede reden voor om ook gewoon gezond te blijven eten. Als persoon ben ik een ervaring rijker, en misschien ook wel sterker geworden.

Wat gaat er door je hoofd als je straks aan de start staat van de Marathon van Rotterdam?

Ik denk dat alles weer door mijn hoofd gaat. De hele ervaring, alle maanden van toch wel een soort onzekerheid, maar ook vooral trots denk ik. Maar ik moet vooral ook blijven focussen op de loop zelf en ook genieten. Het is toch een marathon en daar heb je goede, positieve focus voor nodig om die goed uit te lopen.

“Het allerbelangrijkste is om zoveel mogelijk positief te blijven denken en goed te luisteren naar je lichaam.”

Veel lopers krijgen vroeg of laat met tegenslag te maken, blessures, ziekte of twijfel. Wat zou jij tegen hen willen zeggen?

Ik heb veel blessures gehad in mijn leven, vooral mijn hamstring toen ik nog voetbalde, maar je hart is natuurlijk andere koek. Het allerbelangrijkste is om zoveel mogelijk positief te blijven denken en goed te luisteren naar je lichaam. Doe je oefeningen die je sterker maken om zo hopelijk snel van je blessure af te komen. Verstop je ook niet. Verzin manieren zodat je toch nog met de mensen waarmee je sport dingen kunt doen. Bijvoorbeeld ga meefietsen tijdens een loop. Dat helpt echt wel om je spirits high te houden. Uiteindelijk komt het allemaal wel goed, heb vertrouwen.

Als je straks over de finish van Rotterdam komt… wat is het eerste wat je denkt?

Bij de Groet uit Schoorl en de Lente Halve Marathon is het eerste wat ik dacht, “dankjewel hartje.” Ik denk dat dat bij Rotterdam ook zo is.

Elke laat zien dat herstel, kracht en plezier prima hand in hand kunnen gaan. Dat hardlopen niet alleen draait om tempo’s en tijden, maar vooral om vertrouwen, in je lichaam, in de mensen om je heen en in jezelf. Met haar aanstekelijke energie, nieuwsgierigheid en onverwoestbare drive bewijst ze dat een tegenslag je niet hoeft te stoppen, maar juist nieuwe betekenis kan geven aan iedere kilometer. Haar verhaal is een reminder dat je soms even stilgezet moet worden om te ontdekken hoe sterk je eigenlijk bent.

Wil je haar volgen in haar weg terug naar Rotterdam, haar nuchtere humor, haar beast mode trainingen en hartverwarmende doorzettingsvermogen? Je vindt haar op Strava (Elke Groothuis) en Insta (mission.runpossible) altijd met een lach, altijd met liefde voor de sport.

Bedankt Elke, voor je openheid, je optimisme en de moed om jouw verhaal te delen. We blijven je met trots zien shinen in het TAC-shirt, maar nu met een sterker hart dan ooit💙!